de Coco Bowles, een introductie
Coco Bowles speelt eigen liedjes. Meestal uit de koker van een van de bandleden en door het geheel verder vorm gegeven. Het gevolg is dat het uitgangspunt wel een idee van een individueel bandlid kan zijn, maar dat het uiteindelijke liedje zoveel mogelijk het resultaat is van samenwerking en versmeltende creativieve impulsen. De leden van Coco Bowles zijn dan ook niet per toeval bij elkaar gekomen; de verschillende stijlen en werkwijzen van de muzikanten zorgen voor een gebalanceerd, maar ook een breed en spannend repertoire. Jarenlange vriendschappen, zowel muzikaal als buiten de muziek om, gaan vooraf aan deze samenwerking, en zijn bepalend voor de klank van de liedjes. Overigens speelt 'Coco Bowles' naast hun eigen werk ook enkele jazz-standards of andere nummers waar ze iets bijzonders mee hebben, gewoon omdat ze dat zo ontzettend leuk vinden.
Voor Coco Bowles is opgericht hebben de muzikanten al op meerdere muzikale vlakken samengewerkt. Birgit en Dominique speelden voor het eerst samen in een 60's coverbandje op de middelbare school. In deze formatie speelde Dominique overigens nog gitaar en Birgit keyboard. Hier ontdekte Birgit ook hoe leuk ze het vond om te zingen. Erik was in die periode al bezig met de dixieland band, GrapJazz, waar Dominique ook lange tijd in heeft meegespeeld. Midas was tegelijkertijd met enkele andere vrienden de jazz, blues en funkformatie Dust Explosions begonnen, waar Dominique en Birgit zich in 2001 bij hebben gevoegd.
Bandjes komen en gaan en intussen wordt er onderling heel wat afgejamd. Zo kwamen Dominique, Midas en Erik regelmatig samen om muziek te maken. Birgit vroeg intussen aan Midas of hij zin had om samen weer eens wat liedjes te gaan bedenken. Vrijwel meteen werd Dominique gevraagd of hij, naast zijn drukke werkzaamheden in de folk band, Harmony Glen, mee kon spelen. De opzet was een akoestisch gezelschap te vormen met vooral eigen werk.Na alle gezellig esessies met Erik bleek al snel dat het logisch was om hem bij dit project te betrekken: Coco Bowles was geboren.
Coco Bowles bestaat uit
Midas : bevlogen gitarist met een zeer gevarieerde muzieksmaak.
Als kind werd Midas, zoals zo velen door zijn ouders naar blokfluitles gestuurd. Dit instrument bleek wat 'te licht' te zijn en werd al snel ingeruild voor een saxofoon. Toen hij zo'n jaar of twaalf oud was begon Midas te dromen van een elektrische gitaar. Hij had een jaar of vier les van Harry Fuller en leerde van hem de grondbeginselen -en meer- van het gitaarspelen. Later volgde Midas ook een jaar de vooropleiding van het conservatorium, maar hij zegt toch in dat jaar minder over gitaarspelen geleerd te hebben dan in één avond les in een woonwagenkamp. Naast zijn gitaar heeft Midas thuis ook allemaal kleine en grote slaginstrumenten rondslingeren, waar hij graag allerlei geluiden mee produceert.
Midas is een van de mede oprichters geweest van de Dust Explosions en heeft daar tot het einde van de band in gespeeld. Verder jamt Midas regelmatig wat af met muzikale vrienden en is op dit moment natuurlijk gitarist van Coco Bowles. Verder moet gezegd worden dat Midas' muzikale smaak in de vorm van zijn platencollectie een bron van inspiratie is, en het nut van muziek luisteren na een middag hard werken in de oefenruimte bij Midas thuis is nauwelijks te overschatten.
Dominique: zo langzaam aan versmolten met zijn grote liefde; de contrabas. weet altijd in net iets te veel bandjes tegelijk te spelen.
Dominique is met muziek maken begonnen door te spelen in hard-rock en metal bandjes. Dit was overigens nog op zijn eerste liefde, de gitaar. Nadat andere muziekgenres zijn aandacht begonnen te trekken sloeg tussen Dominique en de basgitaar de vonk over. Hij speelde met haar in de band, Cleavage, waar hij pop en covers van Led Zeppelin speelde. In 2001 voegde Dominique zich bij de Dust Explosions en kreeg daar te maken met de enorme invloed van 'het vrije muziek maken'. Zo ontwikkelde hij daar zijn eigen benadering van ritme, groove en melodie. Toen Dominique ook in de Dixieland band GrapJazz begon te spelen kwam hij, aangespoord door Erik, in contact met zijn ware, grote liefde; de contrabas. Nadat Dust Explosions was gestopt droomde Dominique van een soort grote samenwerking met veel muzikanten waarin vanuit een vast repertoire meerdere jamsessies gehouden konden worden. Dit resulteerde in een groep muzikanten waar verschillende leuke liedjes uit voort zijn gekomen en de samenwerking tussen de drie instrumentalisten van de band tot stand kwam. Intussen is ook een heel nieuw muziekgenre op Dominique zijn pad gekomen. In de folkband Harmony Glen heeft hij een nieuwe uitdaging gevonden. Het ware hart van Dominique ligt volgens ons natuurlijk gewoon hier, bij de nieuwe, jazzy groovy, eigen klanken van de muziek van Coco Bowles.
Birgit : Ons neusje van de zalm: krachtige klanken en melodieen die tegen de stroom in lijken te zwemmen; een zangeres met een eigen mening!
Toen Birgit een jaar of drie was zag ze voor het eerst (bewust) een klassiek concert. Vooral de violen maakten op de kleine wurm een verplettende indruk en interesse in muziek was flink aangewakkerd. Na van een kwart naar een driekwart viool te zijn gegroeid (en wat jaren niet al te inspirerende les, maar niet aflatende liefde voor het instrument) besloot Birgit dat het tijd werd voor iets nieuws. De piano was in eerste instantie vooral heel geliefd als instrument waarop je lekker andere liedjes kunt naspelen. Hierdoor kwam Birgit op haar vijftiende ook al snel in een coverbandje terecht waar vooral nummers uit de jaren '60 werden gespeeld. Toen White Rabbit van 'Jefferson Airplane (ft Grace Slick)' in het repertoire werd opgenomen, bleek dat Birgit ontzettend veel plezier had in zingen. Intussen kwam een andere passie om de hoek kijken, toneelspelen. Al snel eiste deze nieuwe hobby zoveel tijd op dat van viool of piano spelen helemaal niks meer terecht kwam. Op de vooropleiding van de toneel academie kreeg Birgit les in stemvorming. Hier leerde ze een totaal nieuwe kant van haar stem kennen. Haar stemgeluid kwam de mensen van de band Dust Explosions al snel ter ore en zo werd Birgit uitgenodigd voor een jamsessie, waarna ze haar nooit meer hebben laten gaan. Zingen is nu met zekerheid de creatieve lievelingsmanier van expressie geworden en in Coco Bowles kan Birgit hier helemaal gehoor aan geven.
Erik speelt klarinet en saxofoon. blaast met zijn eigen melodien een frisse wind in Coco Bowles.
Erik speelt al met de piano sinds hij bij de toetsen kan. Na een kennismaking met de muziek thuis kreeg hij 9 jaar les op klarinet bij Margriet Tubbing. In het blazerensemble van de Pijnackerse muziekschool, waarvoor hij zelf een paar liedjes schreef, speelde hij ook basklarinet. Als orkestlid in het 'Rotterdams Jeugd Symfonie Orkest' ontdekte hij dat orkestwerk niet zijn genre is. Hij werd meer geinspireerd door de jazz lp's die zijn opa draaide. Zodoende werd de Dixieland band 'GrapJazz' door hem opgericht. Niet alleen de jazz, maar ook het humoristische karakter van Dixieland sprak hem aan. GrapJazz heeft zeven jaar bestaan en was de band waarin Dominique en Erik elkaar hebben leren kennen. Hiernaast heeft Erik ook in de Delft Blue Big Band en Bandits Big Band (baritonsax) gespeeld en natuurlijk later met de jamsessies in samenwerking met Dominique. Sinds 2003 heeft Erik saxofoonles van Wim Ninaber, waardoor het accent dat aanvankelijk op klarinetspelen lag, enigszins is verschoven. Erik staat daarom iedere keer weer voor het dilemma of hij een nummer nu liever op sax of op klarinet speelt. Een onmogelijke keuze, omdat je soms het liefst allebei zou willen horen. Daarom legt Erik zo nu en dan midden in een nummer zijn sax weg om zijn klarinet te bespelen, of andersom. In ieder geval zijn zijn thema's en solo's een onmisbaar onderdeel van de muziek van Coco Bowles geworden.
Om nog meer te weten te komen over Coco Bowles kunt U natuurlijk het beste gewoon een keer komen luisteren, u bent van harte welkom! |
